Σαν σήμερα, στις 28 Ιουνίου 2007, η Πάρνηθα έζησε μία από τις πιο καταστροφικές ημέρες της σύγχρονης ιστορίας της. Μια μεγάλη δασική πυρκαγιά εξαπλώθηκε με τρομακτική ταχύτητα, κατακαίγοντας χιλιάδες στρέμματα δάσους και αφήνοντας πίσω της μια οικολογική καταστροφή που παραμένει αισθητή μέχρι και σήμερα.
Δεν χάθηκαν μόνο δέντρα. Καταστράφηκαν πολύτιμοι οικότοποι, αφανίστηκε μεγάλο μέρος του μοναδικού ελατοδάσους της Πάρνηθας, ενώ αμέτρητα άγρια ζώα χάθηκαν στις φλόγες. Το βουνό, που αποτελεί τον σημαντικότερο φυσικό πνεύμονα της Αττικής, υπέστη ένα πλήγμα από το οποίο δεν έχει ακόμη ανακάμψει πλήρως.
Μετά την πυρκαγιά υλοποιήθηκαν αντιδιαβρωτικά έργα, κορμοδέματα και δράσεις αναδάσωσης, ενώ σημαντικό ρόλο είχε το δασικό φυτώριο της Αγίας Τριάδας για την παραγωγή φυταρίων κεφαλληνιακής ελάτης. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή δεν είχε τη συνέχεια που απαιτούσε το μέγεθος της καταστροφής. Το φυτώριο εγκαταλείφθηκε, οι αναδασώσεις επιβραδύνθηκαν και για χρόνια έλειψε ένας σταθερός και μακροχρόνιος σχεδιασμός αποκατάστασης.
Η αναγέννηση της κεφαλληνιακής ελάτης είναι μια εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα διαδικασία. Απαιτεί επιστημονικό σχεδιασμό, συνεχή παραγωγή φυτευτικού υλικού, συστηματικές φυτεύσεις, παρακολούθηση και προστασία των νέων δέντρων για πολλά χρόνια.
Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την προσπάθεια έχει το Δασαρχείο Πάρνηθας, το οποίο καλείται να προστατεύσει έναν από τους σημαντικότερους Εθνικούς Δρυμούς της χώρας. Ωστόσο, η χρόνια υποστελέχωση και οι περιορισμένοι πόροι δυσκολεύουν σημαντικά το έργο του. Η ουσιαστική ενίσχυσή του με προσωπικό, εξοπλισμό και σταθερή χρηματοδότηση αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αποτελεσματική προστασία του βουνού.
Οι εθελοντές συνεχίζουν να συμβάλλουν ενεργά μέσα από πυροφυλάξεις, ενημέρωση των πολιτών, αναφορές ύποπτων καπνών και δράσεις προστασίας. Η προσφορά τους είναι πολύτιμη, όμως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ευθύνη της Πολιτείας.
Δεκαεννέα χρόνια μετά, η Πάρνηθα συνεχίζει να επουλώνει τις πληγές της. Η φύση σε αρκετά σημεία ανακάμπτει, όμως το βουνό δεν είναι πλέον το ίδιο, ενώ οι επόμενες πυρκαγιές απέδειξαν πόσο ευάλωτο παραμένει το οικοσύστημά του.
Η 28η Ιουνίου δεν είναι μόνο ημέρα μνήμης. Είναι υπενθύμιση ότι ένα δάσος που χρειάστηκε αιώνες για να δημιουργηθεί μπορεί να χαθεί μέσα σε λίγες ώρες. Είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η πρόληψη αποτελεί το ισχυρότερο μέσο προστασίας και ότι η αποκατάσταση απαιτεί συνέπεια, επιστημονική γνώση και διαχρονική δέσμευση.
Δεν ξεχνάμε τη μεγάλη πυρκαγιά της 28ης Ιουνίου 2007. Θυμόμαστε, επαγρυπνούμε και προστατεύουμε. Γιατί η Πάρνηθα μάς χρειάζεται όλους.
